Koekjes voor volwassenen, zo zag ik de harde stukjes koek die mijn ouders kregen bij hun koffie in de stad. Italiaanse koekjes waren het, met de prachtige naam ‘cantuccini’. Soms mocht ik het koekje opknabbelen, gedoopt in de koffie of de likeur die er in het weekend bij geserveerd werd. Mooie herinneringen!

Ingrediënten

100 g ongeroosterde amandelen
250 g glutenvrij zelfrijzend bakmeel
100 g gepelde pistachenoten
100 g kokosbloesemsuiker
2 eieren
fijn geraspte schil van 1 biologische sinaasappel (gebruik altijd alleen het oranje deel van de schil; het witte deel is erg bitter!)
1 tl anijszaad, gemalen of fijngewreven in een vijzel
sap van 1 sinaasappel
[1/2] tl grof zeezout

Bereiding

Verwarm de oven voor op 180 °C.

Rooster de amandelen enkele minuten in de oven of een koekenpan. Laat ze vervolgens afkoelen en hak ze in tweeën of in nog kleinere stukjes.

Meng het zelfrijzend bakmeel met de amandelen en alle andere ingrediënten BEHALVE het sinaasappelsap en zout.

Als het mengsel wat te droog is, voeg dan nog wat extra sinaasappelsap toe – net genoeg om een homogeen deeg te maken.

Bekleed een bakplaat met bakpapier en maak lange dunne rollen van het deeg, van circa 5 cm breed en 2,5 cm hoog. Ik ‘kwak’ het deeg meestal met een lepel op de plaat en vorm zo mijn rollen. Ze hoeven niet heel mooi glad te zijn, als ze maar overal ongeveer even dik zijn. Controleer ook of er nergens grote klompen noten zitten.

Strooi het zeezout uit over de rollen en bak ze 20-25 minuten in de oven, tot ze goudbruin zijn. Haal ze uit de oven en laat ze iets afkoelen, tot je ze kunt aanraken. Snijd ze dan in reepjes van circa 2 cm breed.

Draai de koekjes een kwartslag, zodat het snijvlak naar boven wijst, en zet ze dan nog circa 5 minuten in de oven. Als ze dan nog te bleek zijn, bak je ze nog eens 2 minuten. Pas wel op: ze worden snel te hard!

Laat de koekjes volledig afkoelen op een rooster en bewaar ze daarna in een goed afgesloten koektrommel. Doordat de koekjes zo droog zijn, blijven ze lang goed. Ik heb eens een voorraadje teruggevonden na drie maanden: ze waren nog net zo lekker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *